Jej przewodniczącym został abp József Grősz.
Organem prasowym Opus Pacis było pismo „Katolikus Szó”. Działalność organizacja rozpoczęła od rozesłania zawiadomień do wszystkich parafii. W ramach ruchu utworzono w każdej diecezji komitety pokojowe i organizowano zgromadzenia pokojowe. Fakt, iż członkami organizacji byli biskupi, zmniejszył separację między ruchem „pokojowym” a dotychczasowymi jego przeciwnikami, w efekcie czego wstępowali doń duchowni przeciwni wcześniej „księżom pokoju”; niektórzy kapłani byli jednak włączani do Opus Pacis pod przymusem.
Działalność ruchu przyniosła publiczne poparcie władz; wiosną 1958 roku premier Gyula Kállai zaaprobował funkcjonowanie Opus Pacis i wyraził nadzieję, że członkowie ruchu obejmą istotne stanowiska kościelne. Po 1964 roku znaczna część węgierskich duchownych powołanych na biskupów wywodziła się z Opus Pacis; Pál Brezanóczy, w 1959 roku mianowany administratorem apostolskim archidiecezji jagierskiej, w 1969 roku został arcybiskupem tejże, zaś Sándor Klempa, od 1959 roku administrator apostolski archidiecezji veszprémskiej, objął w