W 1828 instytut połączono z pensją, również lokalowo, a Wilczyńska objęła kierownictwo całości ulokowanej odtąd przy ul. Miodowej. W latach 1825–1830 pełny kurs nauczycielski ukończyło 29 dziewcząt, zaś kolejne 15 przeszło kurs dokształcający. W 1830 w szkole zatrudniano 17 nauczycieli, a uczyło się w niej 60 uczennicSchiller 1994, s. 76..
Od 1833 – po upadku powstania listopadowego – instytut zaczęto poddawać rusyfikacji. W tym roku wprowadzono nauczanie języka rosyjskiego, a także wykładanych w tym języku geografii i historii Rosji. W 1838 nazwę szkoły zmieniono na Aleksandryjski Instytut Wychowania Panien i oficjalnie objęto opieką cesarzowej RosjiSchiller 1994, s. 62..
W 1840 zaszły kolejne zmiany: naukę wydłużono do sześciu lat, do wcześniejszego programu z lat 20. wprowadzono lekcje tańca i kaligrafii, zredukowano jednak zakres nauk ścisłych i przyrodniczych. Jednocześnie zmieniono docelowy profil kształcenia – o ile wcześniej szkoła była przeznaczona dla przyszłych nauczycielekSchiller 1994, s. 62, 63., zwykle z niezamożnych domów, to obecnie główną grupą uczennic miały być uczone za darmo córki urzędników państwowych i wojskowych, a tylko część absolwentek uzyskiwała wykształcenie nauczycielskie. Zmieniała się struktura etniczna społeczności szkolnej – o ile ok.