W 1915 roku – w związku z opuszczaniem przez Rosjan terenów polskich – instytut został ewakuowany w głąb Rosji. Opuszczony przez szkołę kompleks budynków przy ul. Wiejskiej był podczas I wojny światowej wykorzystywany przez niemiecki zakaźny szpital wojskowy. W 1918 podjęto decyzję o jego adaptacji na potrzeby Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej. Był to jeden z nielicznych warszawskich obiektów, w którym znajdowały się odpowiedniej wielkości sala obrad oraz wiele mniejszych pomieszczeń potrzebnych na posiedzenia komisji sejmowych i klubów parlamentarnych. Przebudową kierowali architekci Kazimierz Tołłoczko, Romuald Miller i . W dawnej jadalni (pełniącej również funkcję szkolnej auli) urządzono salę posiedzeń Sejmu. Ponieważ parlament miał być dwuizbowy, w 1922 na potrzeby Senatu zaadaptowano dawny budynek infirmerii instytutu (obecnie budynek G – stary Budynek Komisji Sejmowych).
W trakcie II wojny światowej większość budynków sejmowych została zniszczona, w tym budynek główny dawnej szkoły.
Instytut uznawany jest za najstarszą państwową szkołę żeńską na ziemiach polskich.