18 listopada 1918 wstąpił do batalionu strzelców krakowskich. Dowodził kompanią na wojnie z Ukraińcami. 12 stycznia 1919 został ranny pod Bartatowem. W czasie wojny z bolszewikami walczył jako dowódca III batalionu 5 pułku piechoty Legionów. 15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. Rozkazem Dowództwa 2 Armii nr 1517/I został mu przyznany order Virtuti Militari. 10 września 1920 ówczesny dowódca 5 pp Leg., podpułkownik Stanisław Skwarczyński sporządził wniosek na odznaczenie orderem Virtuti Militari.
W 1921 pełnił służbę w 85 pułku piechoty na stanowisku kierownika wyszkolenia. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 268. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 10 lipca tego roku został przeniesiony do 86 pułku piechoty i zatwierdzony na stanowisku pełniącego obowiązki zastępcy dowódcy pułku. Później wrócił do 85 pp na takie same stanowisko. 1 grudnia 1924 prezydent RP nadał mu stopień podpułkownika z dniem 15 sierpnia 1924 i 72. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Po awansie został zatwierdzony na stanowisku zastępcy dowódcy 85 pp. Od 20 maja 1926 do 25 maja 1928 pełnił obowiązki komendanta Oficerskiej Szkoły Piechoty w Warszawie (od 28 września 1926 w Ostrowi Mazowieckiej).