Pałac Opalińskiego – nieistniejący pałac znajdujący się w latach 1770−1935/1936 przy ul. Nowy Świat 11/13 w Warszawie. Współcześnie na jego miejscu znajduje się część gmachu Banku Gospodarstwa Krajowego dobudowana po II wojnie światowej.
Opis Pałac został wzniesiony w latach 1762–1770 z inicjatywy Wojciecha Opalińskiego, wojewody sieradzkiego. Stanowił przykład późnobarokowej rezydencji miejskiej, pełniącej funkcje reprezentacyjne i mieszkalne dla arystokratycznej rodziny. Jego budowa miała na celu podkreślenie statusu oraz prestiżu rodu Opalińskich, ważnych przedstawicieli szlachty w drugiej połowie XVIII wieku.
W roku 1818 pałac w słabym stanie technicznym trafił w ręce mieszczanina Mateusza Zrazowskiego, który go odrestaurował. Pałac został od niego odkupiony w roku 1819 w celu przekształcenia go w siedzibę Generalnej Dyrekcji Dróg i Mostów co odpowiadało narastającej potrzebie centralizacji zarządzania infrastrukturą drogową i mostową w Królestwie Polskim. W tym celu został on przebudowany w stylu klasycystycznym. Największej zmianie uległa elewacja od strony Nowego Światu aby lepiej zharmonizować ją z nowymi trendami architektonicznymi dominującymi w przestrzeni miejskiej. Kolejne modyfikacje miały miejsce w drugiej połowie XIX wieku, obejmując elewację północną.