Po eskalacji wojny w Wietnamie i wzroście udziału w niej amerykańskich sił lądowych, Korea Południowa wysłała do Wietnamu Południowego we wrześniu 1965 roku Dywizję Stołeczną i 2 Brygadę Piechoty Morskiej, a następnie we wrześniu 1966 roku Dywizję Białego Konia.
Początek działań wojennych można datować od przemówienia wygłoszonego przez północnokoreańskiego przywódcę Kim Ir Sena 5 października 1966 roku na konferencji Partii Pracy Korei, gdzie zakwestionowano status quo, wynikający z Porozumienia o zawieszeniu broni z 1953 roku. Najwyraźniej dyktator ocenił, że podział sił wojska południowokoreańskiego i stale rosnące zaangażowanie USA w Wietnamie stworzyły środowisko, w którym działania nieregularne mogą odnieść sukces, którego nie udałoby się osiągnąć w wojnie konwencjonalnej. Kim uważał, że może doprowadzić do podziału między USA a Koreą Południową poprzez zbrojne prowokacje wymierzone w siły amerykańskie, które wraz z innymi konfliktami na całym świecie zmusiłoby USA do ponownej oceny sytuacji lub zrzeczenia się zobowiązań wobec Korei Południowej, umożliwiając Korei Północnej podżeganie do powstania na Południu, które obaliłoby administrację Parka.