Od 1 września 1936 była członkinią Związku Nauczycielstwa Polskiego.
We wrześniu 1939 zmobilizowano Jadwigę jako ochotniczkę Pomocniczej Służby Wojskowej Kobiet. Objęła stanowisko intendentki gospodarczej punktu PCK w służbach medycznych 17 pp., który wycofał się pod Kałusz k. Stanisławowa. Po agresji sowieckiej 1939 udało jej się wrócić do Rzeszowa pod okupację niemiecką, nie mając niestety możności podjęcia pracy nauczycielskiej. Od października 1939, kiedy została zwerbowana przez podpułkownika Kazimierza Heilman-Rawicza ps. „Orzeł”, niedawnego dowódcę 65 pp z Bydgoszczy, weszła w skład grupy pierwszych organizatorów konspiracji Służby Zwycięstwu Polski. Była łączniczką płk. Rawicza na terenie Rzeszowa i powiatu rzeszowskiego, pośredniczyła w nawiązaniu kontaktów pomiędzy nim a przedstawicielami miejscowej inteligencji. Razem z siostrą Anną Możdżanową udzielała kwater w domu przy ul. Kordeckiego 27 w Rzeszowie grupie oficerów ppłk. K. Rawicza, prowadziła również nasłuch wiadomości radiowych. W grudniu 1939 „odprawiała” grupę ppłk. Rawicza do „Bazy” Związku Walki Zbrojnej, znajdującej się w Budapeszcie. W 1940 poślubiła Stanisława Niewolaka urzędnika Ubezpieczalni Społecznej w Rzeszowie. Mieli dwie córki: Annę i Marię. Wiosną ukrywała por. Ł. Cieplińskiego ps.