Do Europy wrócił w 1957 i zamieszkał w Niemczech. Zatrudnił się w orkiestrze Westdeutscher Rundfunk kierowanej przez Kurta Edelhagena. Wiosną 1961 poznał amerykańskiego, mieszkającego w Paryżu, perkusistę Kenny’ego Clarke’a, z którym sformował oktet w celu nagrania płyty The Golden 8 dla wytwórni Blue Note. Współpraca okazała się na tyle udana, że włoski impresario i producent Gigi Campi zachęcił obu muzyków do jej przedłużenia, co zaowocowało powstaniem formacji The Kenny Clarke/Francy Boland Big Band. Była to międzynarodowa orkiestra, której skład tworzyli muzycy ze Stanów Zjednoczonych (osiedli w Europie), Wielkiej Brytanii, Niemiec, Jugosławii, Austrii i Szwecji. Grali w niej m.in. trębacze Art Farmer, Manfred Schoof, Duško Gojković i Idrees Sulieman, saksofoniści Eddie „Lockjaw” Davis, Johnny Griffin, Herb Geller, Sahib Shihab, Ronnie Scott, Tony Coe, Derek Humble i Karl Drewo, puzoniści Nat Peck, Albert Mangelsdorff i Åke Persson, oraz perkusista Kenny Clarke. Przez wielu krytyków orkiestra była uznawana za pozaamerykański big-band nr 1. Nagrała blisko trzydzieści płyt, na których grały gościnnie takie gwiazdy saksofonu jak Stan Getz, Phil Woods i Zoot Sims. W 1970 nagrała album z big-bandem również wokalistka Carmen McRae, której pierwszym mężem był Clarke.