110 W latach 1963-1967 pracował w Życiu Warszawy. Pod koniec lat 60. był zatrudniony w Zespole Prognoz Społecznych Instytutu Filozofii i Socjologii Polskiej Akademii Nauk. W latach 1972-1976 był dziennikarzem Literatury (odszedł z pisma na znak protestu przeciwko odwołaniu z funkcji zastępcy redaktora naczelnego Gustawa GottesmanaRok 1989. Geremek odpowiada, Żakowski pyta, wyd. Agora, Warszawa 2008, s. 27 (przypis autorstwa Jana Cywińskiego)), od 1976 Wiedzy i Życie.
Razem ze Stefanem Bratkowskim był pomysłodawcą powstałego w 1978 Konwersatorium „Doświadczenie i Przyszłość”, wszedł w skład jego kierownictwa (tzw. Zespołu Usługowego), był nieformalnym liderem prac DiPAndrzej Friszke, Opozycja polityczna w PRL 1945–1980, Wyd. Aneks, Londyn 1994, s. 516–522.Andrzej Wielowieyski, Losowi na przekór, Wyd. Agora, Warszawa 2015, s. 288–290, 297.. Współpracował z Komitetem Badań i Prognoz „Polska 2000”, uczestniczył w przygotowaniu raportu Hipotetyczne scenariusze przemian ekonomicznych, społecznych i politycznych w Polsce 1982/1983 (wyd. 1982).
Zmarł nagle na serce.
Za pracę w DiP Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich przyznało mu w 1986 pośmiertnie Nagrodę im. Bolesława PrusaNagrody dla dziennikarzy niezależnych, Kultura (paryska), nr 12 (1986), s.