dutce odpowiada mięsisty trzon, a stosinie rachis tego koralowca. Gatunki zwłaszcza występujące w głębi oceanicznej odbiegają wyglądem od tego schematu, ich ciało uległo modyfikacjom. U nich czasami duża liczba polipów trzeciego rzędu redukuje się do kilku lub nawet pojedynczego autozooidu, a także zmienić może się kształt rachis, która może być spłaszczona, nerkowata lub o zakłóconej symetrii całej kolonii (zwykle dwubocznie symetrycznej). Większość kolonii piór morskich jest wsparta wewnętrznym szkieletowym prętem zbudowanym z kalcytu. mały|Virgularia sp.
Występowanie lewo|mały|zbliżenie polipów Piórówki można znaleźć na całym świecie. Znajdywane są od rejonów polarnych po równikowe. Napotyka się na nie od płytkich po głębokie wody, konkretnej od strefy pływów po głębokości do 6100 metrów. Większość znanych taksonów zamieszkuje Indo-Pacyfik, a za centrum radiacji tych koralowców przyjmuje się okolice Archipelagu Malajskiego. Pewne gatunki występują także w Oceanie Atlantyckim, jak i Morzu Północnym. Na skalę regionalną, pióra morskie zostały słabo zbadane na obszarach Oceanu Spokojnego tj. u wód Japonii (wyspy Riukiu) oraz Palau.
W Morzu Bałtyckim żyje piórówka świecąca (Pennatula phosphorea).