Zaproponował w niej podział piórówek na dwa podrzędy: Subselliflorae (polipy uporządkowane w formy liści) i Sessiliflorae (polipy wyrastające z rachis); ponadto zasugerował, że Veretillidae to bardziej rozwinięte formy – kierował się tym, że symetria u piórówek przeistaczała się z promienistej na dwubocznie symetryczną. Rewizji klasyfikacji autora dokonano 80 lat później, przy czym liczba wyróżnianych rodzajów i gatunków jest również zmienna w zależności od autorów. Piórówki podzielono m.in. na 14 rodzin z 35 rodzajami i 450 gatunkami, z czego ok. 200 uznawanych jest za ważne (stan na 2011 rok). W 2023 roku wyróżniono 15 rodzin z 40 rodzajami i 235 gatunkami. mały|Wystawa muzealna prezentująca wymarłe formy życia ediakaru
Kwestia przynależności taksonów wymarłych W 1957 roku odkryto Charnia masoni, a rok później to zwierzę opisano na podstawie skamieniałości z Anglii (łupki z Burgess). Znalezisko to uchodzi za punkt zwrotny w badaniu szczątek prekambryjskich. Zarazem, holotyp Charnia uchodzi za najlepiej zachowaną makroskamieniałość spośród wszystkich datowanych na okres ediakaru. Obecnie podaje się również, że rodzaj ten najdłużej występował na linii czasu ediakaru.