mały|301x301px|Wywód szlachectwa Jana Chryzostoma Kędzierskiego z 1805 roku
Gałąź wołyńska Po przyłączeniu Wołynia do Korony Królestwa Polskiego w 1569 roku na mocy unii lubelskiej, przedstawiciele rodu Kędzierskich herbu Belina zaczęli osiedlać się na terenach dzisiejszej Ukrainy głównie w dawnym województwie wołyńskim. W XVII wieku Michał i Stanisław Kędzierscy pełnili urzędy ziemskie, odpowiednio w Bracławszczyźnie i na terenie Trembowli. Na początku XVIII wieku Sebastian Kędzierski osiadł we wsi Białogródka w powiecie zasławskim, gdzie jego potomkowie kontynuowali linię rodu. W 1802 roku Paweł KędzierskiArchiwum Państwowe w Żytomierzu, wywód rodowitości szlacheckiej gubernia Wołyńska dnia 29 grudnia 1802 roku pod nr 2873 , a w 1805 roku Jan Chryzostom KędzierskiArchiwum Państwowe w Żytomierzu, wywód rodowitości szlacheckiej gubernia Wołyńska dnia 13 grudnia 1805 roku pod nr 0139 wraz z braćmi Józefem i Marcinem, złożyli wywody szlachectwa, które przedstawiały metryki ich przodków oraz potwierdzały ich szlacheckie pochodzenie. Dokumenty te, obejmujące liczne pokolenia rodziny Kędzierskich, zostały zarejestrowane w księgach szlachty guberni wołyńskiej. Dzięki tym formalnym legitymacjom szlacheckim, Kędzierscy potwierdzili swoją przynależność do stanu szlacheckiego i kontynuowali tradycje rodu.