Kolekcja biografii z pokaźnymi adnotacjami bibliograficznymi została opracowana przez Dawida Brauna pt. De scriptorum Poloniae et Prussiae historicum, politicorum et ictorum, typis impressorum, virtutibus et vitiis catalogus et judicium, wydana w 1723 roku.
Pierwsze czasopismo informacyjno-bibliograficzne na ziemiach polskich wydawał Gotfryd Lengnich w latach 1718–1719 pt. „Polnische Bibliotheck” [!], ukazało się 10 zeszytów, jako fikcyjne miejsce wydania podano Tannenberg.
Józef Załuski w swojej broszurze Programma literarium z 1732 roku zaproponował powstanie polskiej bibliografii bieżącej i retrospektywnej, która miałaby się ukazywać w czasopismach. Miała być oparta na dobrowolnie nadsyłanych do autora drukach, co nie doczekało się realizacji. Apelował w broszurze także o nadsyłanie informacji o polskich publikacjach z XVII wieku. Do broszury autor dołączył cztery spisy bibliograficzne obejmujące m.in. polonika. Najobszerniejsza zachowana bibliografia autorstwa Józefa Załuskiego to Bibliotheca poetarum Polonorum, qui patrio sermone scripterunt z 1752 roku, która powstała w większości z autopsji na podstawie zbiorów Biblioteki Załuskich. Pierwsza polska bibliografia narodowa to dzieło Józefa Załuskiego, nad którym pracował kilkanaście lat do końca życia pt.