Fortepianowe wprowadzenie Reda Garlanda do utworu „Bye Bye Blackbird” z albumu Milesa Davisa „Round About Midnight” zawiera zawieszone akordy nonowe. W swojej książce Thinking in Jazz Paul Berliner opisuje szczegółowo, jak na bazie tego otwarcia rozwija się improwizacja.

Wraz z pojawieniem się jazzu modalnego w latach 60. XX wieku, akordy zawieszone zaczęły pojawiać się coraz częściej. Na przykład dominują w strukturze utworu Herbie’ego Hancocka z 1965 roku zatytułowanego „Maiden Voyage”. W swojej książce What to Listen For in Jazz Barry Kernfeld cytuje własne wyjaśnienie Hancocka dotyczące działania harmonii: „Zaczynasz od akordu septymowego z undecymą na dole – akordu septymowego z zawieszoną kwartą, a następnie ten akord przesuwa się o małą tercję... Nie ma żadnych kadencji; po prostu porusza się w kółko”. Kernfeld komentuje: „Tak więc oprócz powolnego rytmu harmonicznego, ta kompozycja zawiera akordy, które indywidualnie i zbiorowo unikają silnego wrażenia funkcji tonalnej”. Kernfeld podziwia sposób, w jaki „sprytnie niejednoznaczne akordy Hancocka celowo zaciemniają tożsamość” określonej tonacji. Roger Scruton uważa, że jazzowy akord sus w utworze „Maiden Voyage” otwiera „zupełnie nową perspektywę harmoniczną...