W siedzibie Hauptverwaltung Aufklärung w NRD do połowy lat 60. XX w. numery te były nagrywane na taśmę w studiu i odtwarzane o ustalonych godzinach emisji. Metoda ta wymagała dużego nakładu pracy i obecności personelu oraz była narażona na błędy. Dlatego poszukiwano sposobów na zautomatyzowanie procesu. W 1965 roku powstał analogowy generator mowy o nazwie Schnatterinchen. Urządzenie to składało się z obracającego się bębna z 13 dyskami, z których każdy zawierał fragment taśmy magnetycznej. Na taśmach zapisane było nagranie jednej z cyfr (0–9) lub innego symbolu, np.: „Achtung”, „Trennung” lub „Ende”.
Na początku lat 80. XX wieku urządzenie to było już przestarzałe. Dlatego też jako następcę opracowano urządzenie cyfrowe 32620, w którym w pamięci EPROM zapisano ten sam głos żeński, który poprzednio znajdował się na taśmie.
Urządzenie sterowano taśmą perforowaną, która zawierała kolumny liczb w kodzie Baudota. Taśmę dziurkowaną wytwarzano przy użyciu dalekopisu. Oprócz języka niemieckiego można było także wybrać język hiszpański lub angielski.
Nawet w XXI wieku można było jeszcze usłyszeć w eterze głos Sprach-Morse-Generatora.
Przypisy
Kategoria:Komputery Kategoria:Urządzenia elektroakustyczne Kategoria:Radiostacje numeryczne Kategoria:Kryptologia Kategoria:Ministerstwo Bezpieczeństwa Państwowego NRD