Arpeggione, wiolonczela gitarowa, gitara miłosna, gitaro-wiolonczela – dawny instrument muzyczny z grupy smyczkowych. Podobny do wiolonczeli, ale z gładko profilowaną talią w gruszkowatym pudle rezonansowym. Miał szeroką szyjkę wyposażoną w 24 metalowe progi, oraz 6 strun. Strojony był jak gitara: E, A, d, g, h, e1. Podczas gry trzymany był między kolanami, jak viola da gamba. Najbardziej znanym utworem skomponowanym dla arpeggione jest Franza Schuberta, od której instrument przyjął swoją nazwę.
Wg większości źródeł, arpeggione skonstruował w Wiedniu, w 1823 austriacki lutnik . Leksykon Grove Dictionary of Music and Musicians podaje również, że w tym samym roku, taki sam instrument zaprezentował węgierski lutnik , a Stauferowi mógł pomagać inny wiedeński lutnik – Johann Ertl. Cała trójka mogła inspirować się pracami konstruktora instrumentów z Bratysławy (wówczas noszącej nazwę Pressburg i pozostającej w granicach monarchii austro-węgierskiej) – Johanna Georga Leeba, który 20 lat wcześniej eksperymentował z gitarami smyczkowymi.