Początkowo cieszył się dużym uznaniem w środowisku medycznym dzięki swoim pionierskim badaniom, w tym nad zastosowaniem promieni rentgenowskich w diagnostyce kardiologicznej. W 1910 roku odszedł od ortodoksji medycznej, publikując książkę na temat techniki medycznej, którą nazwał spondyloterapią. Była to jego wersja chiropraktyki i osteopatii, które w tamtym czasie były postrzegane jako „kulty” przez środowisko medyczne. W 1916 roku przedstawił teorię tzw. elektronowych reakcji Abramsa (ERA), według której elektrony miały być podstawowym elementem życia, a ich wibracje odzwierciedlały stan zdrowia człowieka.
Abrams twierdził, że choroby można leczyć poprzez generowanie wibracji o częstotliwości odpowiadającej danej chorobie. Choć jego metody i urządzenia cieszyły się popularnością, zostały szybko uznane za fałszerstwa przez środowiska medyczne, co udowodniono w wielu przypadkach.
Abrams był aktywny zarówno w USA, jak i Europie, gdzie zakładał kliniki i prowadził wykłady. W Polsce jego metody leczenia cieszyły się popularnością, zwłaszcza wśród członków i sympatyków Polskiego Towarzystwa Teozoficznego oraz organizacji takich jak Związek Jutrzenki/Zakon Gwiazdy.
Albert Abrams zmarł 13 stycznia 1924 roku w San Francisco na odoskrzelowe zapalenie płuc.
Publikacje