thumb|300px|Rocznik Sarduriego II
Chronologia Urartu opiera się głównie na chronologii Asyrii z okresu, gdy oba państwa istniały równolegle. Datowanie ostatniego etapu historii Urartu, po upadku Asyrii w 612 roku p.n.e., opiera się na źródłach nowobabilońskich. Same zabytki urartyjskie dostarczają niewiele informacji do datowania, z wyjątkiem przypadków, gdy wspominają imiona asyryjskich królów lub władców znanych z historii Bliskiego Wschodu i sąsiednich krajów. Pomocne w ustaleniu kolejności panowania królów Urartu są imiona ich ojców, bez których trudno byłoby uporządkować chronologicznie teksty zapisane pismem klinowym.
Najstarsze dzieje
Historia Urartu od pierwszej połowy XIII do połowy IX wieku p.n.e. jest znana jedynie z asyryjskich źródeł pisanych. W połowie IX wieku p.n.e. państwo rozpoczęło długą rywalizację z Asyrią na arenie geopolitycznej. Od około 860 roku p.n.e. król asyryjski Salmanasar III toczył wojnę z pierwszym, znanym z imienia, królem urartyjskim – Arame, którego imię w rocznikach asyryjskich zostało później poświadczone jeszcze dwukrotnie: w latach 858 p.n.e. i 846 p.n.e. Około 834 roku p.n.e. jako król Urartu wspomniany już został Seduri (Siduri) – najprawdopodobniej Sarduri I – jego inskrypcję w języku asyryjskim znaleziono w pobliżu Skały Wan.