mały|Symboliczny grób mjra Lewina na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Maksymilian Stanisław Lewin (ur. 10 maja 1886 w Kijowie, zm. 1940 w Palmirach) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Młodość Syn Michała i Cecylii. Po ukończeniu gimnazjum (1896–1904), studiował na Uniwersytecie Kijowskim. Działał w Wojskowo-Rewolucyjnej Organizacji. Został aresztowany przez władze carskie i osadzony w Twierdzy Modlin, a następnie w Cytadeli Warszawskiej. W 1906 roku po udanej ucieczce wyjechał za granicę. Rozpoczął studia w Wiedniu. Wstąpił w 1914 roku do Związku Strzeleckiego w Krakowie.
I wojna światowa 6 sierpnia 1914 roku wstąpił do Legionów Polskich. Został przydzielony do IV batalionu. Wziął udział w kampanii kieleckiej. W listopadzie 1914 roku zapadł na tyfus. Po wyleczeniu otrzymał przydział do Stacji Zbornej w Krakowie jako adiutant. W lipcu 1916 roku walczył w szeregach 5 pułku piechoty na Wołyniu. Po kryzysie przysięgowym został internowany w Szczypiornie, a następnie w Rasttat i Werl. Powodem przeniesienia ze Szczypiorna był donos, że „sierżant Lewin, jest jednym z tych szeregowców, którzy nie tylko sami nie upadają na duchu, ale także podtrzymują w innych wiarę w zwycięstwo”. 15 października 1918 roku został zwolniony z obozu.