Paweł Staśko (ur. 15 stycznia 1892 w Borzęcinie, zm. 16 grudnia 1943 tamże) – polski powieściopisarz, dramaturg i poeta, działacz niepodległościowy.

Życiorys Staśko pochodził z rodziny chłopskiej. Był synem Wojciecha i Rozalii z Kobyłeckich.

Po ukończeniu szkoły średniej zaciągnął się do Legionów PolskichKrakowski Przegląd Teatralny nr 10, 6 marca 1920.. W 1917 roku ożenił się z Felicją Sekułowicz (ur. 15 maja 1891 w Nowym Sączu, zm. 24 stycznia 1970 w Borzęcinie). Małżeństwo było bezdzietne.

Całe życie związał z Borzęcinem, gdzie tworzył powieści, wiersze i dramaty. Prowadził dom zwany „Literatówką”, w którym gościł licznych krakowskich artystów, m.in. Kazimierza Tetmajera. Przez rozrzutny styl życia, szybko roztrwonił majątek z posagu żony.

Podczas II wojny światowej Staśko działał w ruchu oporu. Późną jesienią 1943 roku został pojmany przez gestapo i wywieziony z domu z zamiarem aresztowania, lecz ze względu na poważny stan zdrowia został wypuszczony.

Zmarł na gruźlicę 16 grudnia 1943 roku. Pochowany został na cmentarzu parafialnym w Borzęcinie.