Most Środkowy połączył półwysep w zakolu Sarine, zwany Auge, z terenem tzw. Planche-Inférieure, na której powstała komandoria Zakonu Maltańskiego – joannitów (zał. w 1259 r.), z opactwem Maigrauge (zał. w 1255 r.) i leprozorium na wysokim brzegu rzeki, w Bourguillon (powst. przed 1252 r.). Pozwolił także dotrzeć do Marly i innych miejscowości, znajdujących się dalej na południe. Most, podobnie jak Pont de Berne, wyposażony był w bramę. W ten sposób Auge było chronione przy swoich dwóch wejściach.
Pierwotnie był to również kryty most drewniany – nakrywanie średniowiecznych mostów miało na celu ochronę ich drewnianych konstrukcji przed niekorzystnymi wpływami atmosferycznymi. Drewnianą konstrukcję, niszczoną często przez wezbrania rzeki, zastąpiono w 1720 r. mostem wymurowanym z tufu, o czterech przęsłach, z pomostem w kształcie grzbietu osła, typowym dla dawnych konstrukcji mostowych.
Długość mostu wynosi 69 m, a rozpiętości przęseł kolejno 3,8, 10,05, 9,60 i 10,05 m. Szerokość mostu wynosi 5,9 m, a szerokość jezdni, ograniczonej po bokach murowanymi parapetami wysokimi na ok. 1 m, wynosi 4,9 m. Ruch pojazdów w obu kierunkach odbywa się wahadłowo, równocześnie z ruchem pieszych.