Również dyrektorzy wędrownych trup teatralnych dążyli do rezygnacji z działalności objazdowej na rzecz wystawiania spektakli w sezonie głównym – o ile było to możliwe, w jednej miejscowości.
W Głogowie nie było wówczas odpowiedniego lokalu dla celów teatralnych. Przedstawienia odgrywano najczęściej w sali redutowej budynku, który w latach 1774–1775 powstał na miejscu wyburzonych ław miejskich. Możliwości lokalowe sali redutowej były jednak skromne. Na początku 1798 roku do Głogowa z Jawora przyjechał dyrektor teatralny Johann Faller, noszący się z zamiarem uzyskania specjalnej koncesji na występy. Czynił on również starania o urządzenie w mieście stałej sceny. Sala redutowa była do tego celu za mała, brana pod uwagę zaś przebudowa miejskiego magazynu soli wiązała się ze zbyt wysokimi kosztami. Pod koniec listopada 1798 roku szef departamentu budownictwa przy głogowskiej Kamerze Wojenno-Dominialnej Christian Valentin Schultze wystąpił z własną propozycją. Przewidywała ona nadbudowanie piętra nad salą redutową z przeznaczeniem go na osobne pomieszczenie dla celów teatralnych. Schultze argumentował, że wobec grożącego tam zawalenia się więźby dachowej i tak w niedługim czasie należałoby powziąć środki zaradcze, w związku z czym przedsięwzięcie będzie finansowo korzystne.