Jan Klemens Januszewicz (ur. 12 czerwca 1885 w Będzinie, zm. po 1934) – major piechoty Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 12 czerwca 1885 w Będzinie, ówczesnym mieście powiatowym guberni piotrkowskiej, w rodzinie Feliksa.
W 1914 jako chorąży rezerwy armijnej piechoty został zmobilizowany do armii rosyjskiej. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach 71 bielewskiego pułku piechoty należącego do 18 Dywizji Piechoty. Był dwukrotnie ranny (10 sierpnia 1914 i 4 lipca 1915). Wyróżnił się 20 października 1914 w walce pod wsią Gołębiów, kiedy atakując ufortyfikowaną pozycję wroga zdobył trzy działa z jaszczami. Awansował na podporucznika i porucznika.
3 grudnia 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłego I Korpusu Polskiego i byłej armii rosyjskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia majora ze starszeństwem od dnia 7 listopada 1918 i przydzielony do okręgowego piotrkowskiego pułku piechotyDz. Rozk. Wojsk. Nr 10 z 11 grudnia 1918, poz. 225, 247.. W 1919 został wyznaczony na stanowisko komendanta Powiatowej Komendy Uzupełnień 54 pułku piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 54 pułk piechoty. 15 listopada 1921 kierowana przez niego jednostka została przemianowana na Powiatową Komendę Uzupełnień Tarnopol, a obowiązki jej komendanta pełnił przez kolejnych siedem lat.