Następnie w ramach Centralnej Rady Związków Zawodowych został kierownikiem wydziałów ekonomicznego (1952–1953) oraz pracy i płac (1953–1954), a następnie sekretarzem (1954–1955).
Od 1942 (początkowo pod pseudonimem „Śmiały”) należał do Polskiej Partii Robotniczej, w 1948 przekształconej w Polską Zjednoczoną Partię Robotniczą. Zajmował stanowiska prezesa Państwowej Komisji Płac (październik 1955 – marzec 1958), podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Opieki Społecznej (marzec 1958 – czerwiec 1960) i zastępcy przewodniczącego Komitetu Pracy i Płac (lipiec 1960 – maj 1972). Pomiędzy 1972 a 1977 radca ambasady PRL w Pradze, następnie od października 1977 do maja 1984 wiceprezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.
Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.
Odznaczenia i upamiętnienie Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi za zasługi położone w walce z okupantem i udział w pracach konspiracyjnych w okresie okupacji (1946)., Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski za zasługi w pracy społeczno-politycznej (1954).