Dzięki pomocy Jamesa Francka i Nielsa Bohra umożliwiono mu wyjazd do Szwecji, gdzie rozpoczął studia i pracę na Wydziale Fizyki Uniwersytetu Lund, na którym w 1953 uzyskał licencjat, a w 1955 tytuł doktora fizyki na podstawie rozprawy dotyczącej wysokonapięciowych wyładowań koronowych.
Od 1961 był nauczycielem akademickim na Uniwersytecie w Lund, a od 1963 profesorem technologii pomiarów elektrycznych w Lund. Był zaangażowany w rozwój zarówno technologii drukarek atramentowych, jak i technologii ultradźwiękowej. W 1954 wyprodukował wraz ze szwedzkim lekarzem Inge Edlerem pierwsze echokardiografy, umożliwiające prezentację w trybie jednowymiarowym (M-mode). Za to osiągnięcie zostali wyróżnieni w 1977 Nagrodą im. Alberta Laskera w dziedzinie klinicznych badań medycznych.
Ultradźwięki nie ograniczały się tylko do kardiologii. W 1961 ultradźwięki zostały wykorzystane do wykrycia ciąży bliźniaczej. Umożliwiło to uniknąć potencjalnie niebezpiecznych badań rentgenowskich. W 1967 uzyskał pierwsze dwuwymiarowe obrazy serca (2D) w czasie rzeczywistym. Od tego momentu jego głównym zainteresowaniem stały się próby modyfikacji atramentowego rejestratora samochodowego w celu rejestracji echokardiograficznych krzywych M-mode i obrazów 2D.