Jan (Piotrowicz) z Oświęcimia (? – ok. 1496), filozof, prawnik, profesor Akademii Krakowskiej.
Pochodził z Oświęcimia. Był synem Piotra. W dawniejszej literaturze mylony z dwoma innymi Janami z Oświęcimia, ówczesnymi profesorami krakowskimi: Janem (Beberem) z Oświęcimia (ok. 1420 – 1482) i Janem (Sacranusem) z Oświęcimia (1443 – 1527). Do grona studentów Uniwersytetu Krakowskiego wpisał się w semestrze zimowym 1443/44, bakałarzem sztuk wyzwolonych został w ciągu 1446, a magistrem dopiero po Bożym Narodzeniu 1456. W latach następnych prowadził wykłady na Wydziale Sztuk Wyzwolonych Uniwersytetu Krakowskiego oraz podjął studia prawnicze. Doktorem dekretów został między 3 września 1462 a 11 maja 1467, następnie zaś był profesorem Wydziału Prawa Uniwersytetu Krakowskiego; w semestrze zimowym 1477/1478 pełnił obowiązki dziekana tegoż Wydziału.