Klasyczna sieć Ethernet posiadała topologię magistrali, w której żadna stacja podłączona do sieci nie była w żaden sposób wyróżniona, a sposób dostępu do medium był realizowany przy pomocy protokołu CSMA/CD. Obecnie sieci Ethernet są najczęściej budowane w topologii gwiazdy, w której każda stacja jest podłączona do sieci indywidualnym kablem poprzez urządzenia separujące domeny kolizyjne, zwykle przełączniki sieciowe (switche).
Klasyczne sieci Ethernet mają cztery cechy wspólne. Są to: format ramki, parametry czasowe, podstawowe reguły obowiązujące przy ich projektowaniu, proces transmisji. Standardem jest izolacja o wytrzymałości minimum 250 V~ między kablem a komputerem (niektóre firmy, na przykład 3Com, stosowały lepszą, co skutkowało dużo większą trwałością ich kart sieciowych).
Ramka sieci Ethernet Istnieją 4 standardy ramek:
Ethernet wersja 1 – już nieużywana, Ethernet wersja 2 (Ethernet II) – zwana też ramką DIX od firm DEC, Intel i Xerox, które opracowały wspólnie ten typ ramki i opublikowały w 1978 roku. Jest ona w tej chwili najczęściej stosowana, IEEE 802.x LLC, IEEE 802.g LLC,
Ramki różnią się pomiędzy sobą długościami nagłówków, maksymalną długością ramki (MTU) i innymi szczegółami.