Józef Komenda (ur. 25 sierpnia 1894 w Jarosławiu, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy.
Życiorys Urodził się 25 sierpnia 1894 w Jarosławiu, w rodzinie Feliksa i Teresy z Hynowskich. Przed I wojną światową działał w Polskim Towarzystwie Gimnastycznym „Sokół”.
W sierpniu 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Walczył w szeregach 15 kompanii IV batalionu 2 pułku piechoty. Został ranny. Następnie wykazany w etacie 3 pułku piechoty. Po październiku 1915 wykazany 2 baterii 1 pułku artylerii. Wiosną 1917 odnotowany we wniosku komendy 1 pułku artylerii o odznaczenie austriackim Krzyżem Wojskowym Karola.
W czasie wojny z Ukraińcami walczył w szeregach detaszowanego IV batalionu 5 pułku piechoty Legionów. Wyróżnił się w wypadzie na Czartowską Skałę (w nocy z 14 na 15 kwietnia 1919) oraz w walce pod Romanowem (24 maja 1919), w której został ciężko ranny w prawe kolano, a w następstwie został inwalidą wojennym. 16 maja 1925 pułkownik Stanisław Skwarczyński sporządził wniosek na odznaczenie porucznika Józefa Komendy orderem „Virtuti Militari” za opisane wyżej czyny bojowe. Wniosek nie został pozytywnie rozpatrzony. 18 marca 1919 jako podoficer byłych Legionów Polskich służący w 5 pp Leg. został mianowany z dniem 1 marca 1919 podporucznikiem piechotyDz. Rozk. Wojsk.