Koszary Piłsudskiego – kompleks koszarowy znajdujący się na terenie garnizonu Białystok.
Przed I wojną światową stacjonował w nim rosyjski 4 pułk ułanów; w okresie II Rzeczypospolitej – 10 pułk ułanów, a po II wojnie światowej jednostki wojsk wewnętrznych. W okresie III Rzeczypospolitej gospodarzem kompleksu jest 18 pułk rozpoznawczy.
Charakterystyka Białostockie koszary kawaleryjskie, położone na obrzeżach miasta przy ul. Kawaleryjskiej 70, pobudowane były przez Rosjan i zajmowane do 1914 przez 4 Charkowski pułk ułanów. Ich pojemności szacowano na 860 ludzi i 589 koni. Budynki koszarowe i stajnie były w dużej mierze drewniane. Było też kilka obiektów murowanych, między innymi dwa koszarowce, kryta ujeżdżalnia, osiedle kadry oficerskiej oraz cerkiew pułkowa.
Działania zbrojne prowadzone w okresie I wojny światowej w tym regionie doprowadziły do dewastacji koszar. Po odzyskaniu niepodległości, koszary przejęło Wojsko Polskie. W 1919 czasowo stacjonował tu szwadron zapasowy 10 pułku ułanów. Stacjonowały w nich także: Wojskowy Zakład Gospodarczy, Szkoła Kucia Koni i Szpital Koni Okręgu Korpusu nr III. Od 14 czerwca 1922 do Koszar Piłsudskiego zaczęły przybywać niektóre szwadrony i dowództwo 10 pułku Ułanów Litewskich.