mały|Zjazd dyrektorów Lasów Państwowych w Gdyni w 1932. Pod nr. 3 T. Lorkiewicz Teofil Lorkiewicz (ur. 1 marca 1885 w Pobiedziskach, zm. w sierpniu 1944 w WarszawieChrzanowski 2024, s. 4 i 6) – polski leśnik.
Do gimnazjum uczęszczał w Gnieźnie, gdzie od 1903 należał do polskiej patriotycznej organizacji Towarzystwo Tomasza Zana, za co relegowano go ze szkoły w 1906, bez umożliwienia zdania egzaminu maturalnego. W tej sytuacji postanowił studiować od 1907 leśnictwo w Akademii Leśnej (Königliche-Sächsische Forstakademie) w Tharandt, kończąc tam naukę w 1910Chrzanowski 2024, s. 4. W następnych latach, aż do 1919, pracował w różnych prywatnych lasach: w 1911 w rejonie Czerniejewa, gdzie odbywał praktykę, potem w Chlewiskach, a tuż przed wybuchem I wojny światowej powrócił do pracy w Wielkopolsce. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę mianowano go dyrektorem okręgowym lasów państwowych w Gdańsku, a po likwidacji tego okręgu w 1924, objął posadę dyrektora okręgowego Lasów Państwowych w ToruniuChrzanowski 2024, s. 4, kierując jednostką do 1932, gdy zaangażowano go na analogicznym stanowisku w Poznaniu, na którym pracował do 1939Chrzanowski 2024, s. 5. W trakcie kampanii wrześniowej przeniósł się do Warszawy, gdzie pracował jako kasjer w drogerii i w spółce zajmującej się handlem drewnem.