Jednym z niewielu znanych autorów tekstów jest .
W XVIII wieku, w formule villancico – który przetrwał do tego czasu jedynie w podgatunku villancico religioso – pojawiły się wyraźne wpływy muzyki włoskiej. W strukturze utworu, oprócz przeplatających się refrenów estribillo i strofek copla zaczęły występować recytatywy i arie, które po 1740, zazwyczaj w liczbie dwóch lub trzech, stanowiły całą strukturę utworu. Śpiewakom akompaniowały orkiestry kameralne z rozbudowanym instrumentarium. Niektórzy kompozytorzy i teoretycy muzyki krytykowali tę teatralizację (m.in. , , Benito Jerónimo Feijóo e Montenegro), a papież Benedykt XIV w 1751 zakazał wykonywania villancicos w Archidiecezji Pampeluny i Tudeli. Wkrótce, villancicos zostały zastąpione łacińskimi responsoriami w innych diecezjach. W niektórych natomiast śpiewane były do około 1820 (m.in. w Ávili, Kordobie, Valladolid i Valencii).
Od XX wieku villancico jest synonimem hiszpańskiej kolędy. Subirá tego rodzaju pieśni przypisał do czwartego spośród czterech wydzielonych przez siebie podgatunków i nazwał villancico popular.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne – „Andad pasiones, andad” (ok. 1470) – villancico z rękopisu – „No pueden dormir mis ojos” (ok. 1500) – villancico z rękopisu Cancionero de Palacio
Kategoria:Pieśni (formy muzyczne) Kategoria:Hiszpańskie style muzyczne Kategoria:Muzyka renesansu Kategoria:Muzyka baroku Kategoria:Muzyka współczesna