Zdobycze terytorialne doprowadziły do podzielenia się izraelskiej sceny politycznej na dwa obozy. Reprezentanci tzw. gołębi optowali za opcją pokoju za ziemię, czyli Izrael zwróciłby poszczególnym państwom arabskim okupowane obszary w zamian za traktaty pokojowe. Natomiast drugi obóz, tzw. jastrzębi, opowiadał się za zatrzymaniem zdobytych ziem. We wrześniu 1967 roku w Chartumie miała miejsce konferencja, na której, w imię panarabskiej solidarności, przywódcy państw arabskich przyjęli rezolucję chartumską, w myśl której zobowiązali się do nieuznawania Izraela jako państwa, niepodpisywania z nim porozumień pokojowych oraz nieprowadzenia z Izraelem żadnych negocjacji (tzw. polityka trzech nie). Rezolucja ta sprawiała, że obóz jastrzębi, przedstawiający Arabów jako wrogich Izraelowi, umocnił się w Izraelu, a sam rząd stawał się mniej skłonny do jakichkolwiek ustępstw i negocjacji.