W przekazie ruchu zdobyte terytoria uważano za gwarancję pokoju na Bliskim Wschodzie i w związku z tym Państwo Izrael nie powinno się ich zrzekać. Co więcej, uważano, że obszary te powinno się zasiedlić osadnikami, aby odciążyć armię i wesprzeć oddolny, społeczny aktywizm, a także stworzyć możliwości rozwoju ekonomicznego państwa. Ruch marginalizował także kwestię palestyńską w rozważaniach dotyczących przyszłości Gazy i Zachodniego Brzegu. Arabowie zamieszkujący zdobyte obszary mieli natomiast poprzysiąc wierność Izraelowi i w ten sposób otrzymaliby pełnię praw i przywilejów, a także możliwość rozwoju własnego samorządu lokalnego. Działacze ruchu sprzeciwili się planowi Allona, który zakładał podział Zachodniego Brzegu pomiędzy Izrael i Jordanię. Zgodnie z propozycją Jigala Allona Izrael miał zatrzymać obszary wokół Jerozolimy oraz pasy lądu wzdłuż Jordanu. Reszta Zachodniego Brzegu miała zostać włączona do Haszymidzkiego Królestwa Jordanii.