Obszary polskie wcielone do III Rzeszy podczas II wojny światowej Po ataku na Polskę i późniejszej aneksji Kraju Warty i Gdańska-Prus Zachodnie przez III Rzeszę w okresie 26 października–20 listopada 1939, administracja tzw. „przyłączonych terenów wschodnich” (eingegliederte Ostgebiete) i funkcjonujących tam gmin została dostosowana do prawa Rzeszy. Gminy miejskie i większość ważniejszych miast podlegały od 1 stycznia 1940 stopniowo niemieckiemu kodeksowi miejskiemu z 30 stycznia 1935 obowiązującemu w Starej Rzeszy, a który przewidywał realizację zasady Führera na szczeblu gminnym. Równocześnie artykuł III 1 rozporządzenia przewidującego wprowadzenie Niemiecki Kodeks Miejski na przyłączonych terenach wschodnich (Verordnung über die Einführung der Deutschen Gemeindeordnung in den eingegliederten Ostgebieten) z 21 grudnia 1939 z mocą od 1 kwietnia 1940 stanowłi, że „pozostałe” gminy jednostkowe (Gemeinden) winne zostać tymczasowo pogrupowane w gminy zbiorowe (Amtsbezirke) i zarządzane przez komisarzy (Amtskommissare). Jednostki te zostały na nowo zdefiniowane, choć w dużej mierze opierały się na wspólnotach dotychczasowych polskich gmin zbiorowych (Großgemeinden), które z kolei od reformy gminnej w 1934 roku obejmowały po kilka gromad (Dorfgemeinden). Gromady te stanowiły przed reformą 1934 gminy jednostkowe.