Katie Thomas z Crack Magazine analizując album zauważyła, że „w dziesięciu utworach Owens patrzy do wewnątrz (odnajdując, dosłownie, swoją Wewnętrzną Pieśń) i na zewnątrz, z tekstami, które obejmują różne sposoby kochania siebie („On”), ponowne połączenie się z naturą („Re-Wild”) czy obsesję społeczeństwa na punkcie natychmiastowej gratyfikacji („Wake-Up”). „To w tych momentach – dowodzi recenzentka – widzisz Inner Song takim, jakim jest naprawdę: hipnotyzującym i spektakularnym dziełem, drugim z kolei, w którym Owens uchwyciła rozległe pejzaże swojego wewnętrznego świata”.
Zdaniem Kitty Empire z tygodnika The Observer Owens „daje upust swojemu własnemu wokalowi, zagłębiając się jednocześnie w mroczną elektronikę”. Utwór „Arpeggi” wywołał u niej skojarzenia z Boards of Canada i wcześniejszymi elektronicznymi eksperymentami w Niemczech w latach 70.. Z kolei uwagę Roisin O'Connor z dziennika The Independent przyciągnął aspekt natury, obecny – według niej – w muzyce płyty: „Elektroniczne impulsy i rytmy, które napędzają płytę, są dalekie od sztuczności: naśladują – czasami nawet samplują – dźwięki natury, która na przemian kwitnie lub jest zagrożona”.