W 1979 został Głównym Architektem Województwa, jednak na skutek braku porozumienia z władzami wojewódzkimi w kwestii ochrony środowiska naturalnego, w 1980 powrócił do pracy w „Miastoprojekcie”, gdzie objął funkcję generalnego projektanta zespołów mieszkaniowych. W 1980 uzyskał status architekta twórcy, nadany przez Ministra Kultury i Sztuki. Brał udział w 19 krajowych i zagranicznych konkursach urbanistyczno-architektonicznych, zdobywając wiele nagród i wyróżnień. Za swój najważniejszy projekt uważał adaptację XIX-wiecznej wieży ciśnień na Wzgórzu Hetmańskim w Szczecinie na zespół sakralny (kościół pw. Matki Boskiej Jasnogórskiej z dwiema kaplicami, kruchtą i zakrystią)Historia parafii „Zespół Sakralny na Wzgórzu Hetmańskim” na stronie internetowej parafii (dostęp 2024-11-12)..
Praca dydaktyczna Obok działalności projektowej zajmował się równolegle pracą dydaktyczną na Politechnice Szczecińskiej. W 1969 jako docent kontraktowy prowadził zajęcia dydaktyczne z projektowania architektonicznego mieszkalnictwa. W 1982 przeszedł na stałe do pracy na uczelni. Objął stanowisko kierownika Zakładu Projektowania Zespołów Mieszkaniowych w tym Instytucie. W latach 1984–1987 pełnił funkcję zastępcy dyrektora, a w latach 1993–1996 dyrektora Instytutu Architektury i Planowania Przestrzennego.