Wacław Schenk (ur. 27 września 1913 w Gliwicach, zm. 29 października 1982 w Bytomiu) – polski ksiądz rzymskokatolicki, prałat, doktor habilitowany, profesor nadzwyczajny, znawca liturgiki.
Życiorys Jego rodzicami byli Paweł Schenk i Paulina z domu Rather, był ich piątym dzieckiem. Ojciec pochodził spod Kluczborka i był Górnoślązakiem nastawionym propolsko (należał do Związku Polaków w Niemczech), pracował jako murarz pieców martenowskich, natomiast matka pochodziła z rodziny niemieckiej z Sulejowa w Dolinie Kłodzkiej, nie mówiła po polsku (zmarła w 1953 roku).
Wacław urodził się w domu przy ul. Tarnogórskiej w Gliwicach, gdzie rodzina mieszkała po przeprowadzce z Zabrza-Mikulczyc. Chodził do szkoły podstawowej i 9-klasowego gimnazjum klasycznego w Gliwicach, gdzie zdał maturę w 1933 roku. Należał do ruchu kościelnego Quickborn w latach 1924–1933 oraz do organizacji . W kwietniu 1933 roku rozpoczął studia filozoficzno-teologiczne na Uniwersytecie Wrocławskim, gdzie spędził 4 semestry, a kolejne dwa semestry studiował we Fryburgu Bryzgowijskim. Na studiach podróżował po Austrii, Francji, Szwajcarii i Włoszech. Przyjął święcenia kapłańskie 7 sierpnia 1938 we Wrocławiu z rąk kard. Adolfa Bertrama. Od 1938 do 1940 roku pracował jako wikariusz parafii św. Jadwigi w Brzezince.