praca ta, napisana pod kierunkiem ks. prof. Mariana Rechowicza, została wysoko oceniona. 27 grudnia 1955 roku otrzymał nominację na proboszcza parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Dębiu, jednak władze państwowe nie wyraziły zgody na objęcie przez niego tej funkcji. Duchownego rozpracowywała Służba Bezpieczeństwa, zachowała się o nim m.in. notatka służbowa SB: Ksiądz wrogo ustosunkowany do ustroju PRL i przemian społecznych zachodzących w kraju. Na podstawie zachowanych dokumentów można przypuszczać, że nigdy nie nawiązał żadnej współpracy ze Służbą Bezpieczeństwa. 11 kwietnia 1956 roku został przeniesiony do Lublina, prowadził odtąd zajęcia dydaktyczne na Wydziale Teologii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego do 1957 roku.
3 kwietnia 1957 roku został mianowany proboszczem parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Bytomiu, w latach 1957–1965 podjął się zabezpieczenia i remontu generalnego bytomskiego kościoła parafialnego pomimo decyzji władz państwowych o jego zamknięciu i rozbiórce na skutek szkód górniczych. Starał się o budowę nowego kościoła św. Anny na dużym terenie jego parafii od 1957 roku. Pozostał proboszczem tej parafii do 1982 roku, w tym okresie m.in. uczył w szkole specjalnej. Od 1958 roku do końca życia przewodniczył Sekcji Liturgicznej przy Konferencji Episkopatu Polski ds.