Od 1786 roku występowała w Teatrze Narodowym w Warszawie, jednak w 1788 roku na skutek choroby musiała wycofać się ze sceny. Wróciła do działalności scenicznej po przyjeździe Wojciecha Bogusławskiego z Wilna do Warszawy w 1790 roku. Kreowała wówczas wiele ról pierwszoplanowych, m.in. tytułowej bohaterki Emilii Galotti Gottholda Ephraima Lessinga, Eleonory w Nienawiści ludzi i żalu Augusta von Kotzebuego oraz Betsy w Henryku VI na łowach i Selimy w Pustelniku na wyspie Formentera Wojciecha Bogusławskiego. Po upadku insurekcji kościuszkowskiej wyjechała z Warszawy, od 1795 roku występowała w teatrze Bogusławskiego we Lwowie. Była pierwszą polską odtwórczynią ról szekspirowskich: Julii (Groby Werony, przeróbka Romea i Julii) i Ofelii (Hamlet). W 1803 roku wróciła do Warszawy, gdzie przez pewien czas występowała znowu na deskach Teatru Narodowego, jednak z powodu postępującej choroby stopniowo ograniczała swoją aktywność sceniczną. Pod koniec życia utraciła wzrok. Została pochowana na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie, w grobie ziemnym, bez kamienia nagrobnego.