W 1930 obiekty koszarowe przyłączono do sieci elektrycznej Krzemieńca. Od 1933 zintensyfikowano inwestycje prowadzone na terenie koszar: powstało drewniane ogrodzenie i główna brama wjazdowa, duża drewniana szopa na siano i słomę, zmodernizowano wodociąg i kanalizację, doprowadzając bieżącą wodę do wszystkich budynków mieszkalnych, w pobliskim lesie urządzono strzelnicę małokalibrową i wzniesiono murowaną krytą ujeżdżalnię. W czerwcu 1934 odsłonięto tablicę pamiątkową, zawieszoną na ścianie jednego z koszarowców, a w 1938 wzniesiono blok podoficerski FKW projektu Bronisława Rudzińskiego.
We wrześniu 1939 w koszarach powstał w koszarach nieetatowy punkt mobilizacyjny, który to rankiem 17 września został otoczony przez wojska sowieckie i zmuszony do poddania się. Sowieci zajęli koszary. Wyrzucili też z osiedla rodziny polskich żołnierzy.
Po II wojnie światowej koszary użytkowała Armia Radziecka. Do lat 80. XX w. stacjonowała tutaj 38 Brygada Rakietowa.
Do czasów współczesnych (2020) w Białokrynicy zachowała się znaczna część zabudowy koszar.