Od strony wewnętrznego dziedzińca wał wzmocniono belkami, które zabezpieczały przed osypywaniem się ziemi do wnętrza grodu.
W 1392 roku w kronikach krzyżackich w związku z Surażem między innymi wspomniano, że:
W 1405 roku wymieniony został namiestnik w Surażu, którym był Stanisław Jelitka, w 1420 roku przy okazji pobytu w Surażu księcia Witolda wymieniony został w dokumencie Mikita woiewoda nostro Surazensi, a w 1422 roku Iwaszka Gasztołd jako starosta suraski (capitaneus Surazzensis). W 1440 roku Suraż został przejęty przez księcia mazowieckiego Bolesława IV, ale Wielkie Księstwo Litewskie odzyskało gród w 1444 roku.
W 1507 roku po śmierci króla Aleksandra Jagiellończyka i objęciu tronu przez Zygmunta I Starego między innymi Suraż został nadany królowej wdowie Helenie Iwanównie jako dożywotnie uposażenie (zmarła w 1513 roku). W 1520 roku Suraż został stolicą powiatu w ziemi bielskiej. W 1533 roku dobra bielskie wraz z Surażem kupiła od Olbrachta Gasztołda królowa Bona Sforza i w jej posiadaniu pozostawały one do 1556 roku, gdy zrzekła się wszystkich majątków w związku z wyjazdem z kraju.