lub Rōshi-tai, inaczej "Obrońcy Kioto" – grupa 13 samurajów bez pana (rōnin), utworzona przez Hachirō Kiyokawę w 1863. Działał on w imieniu daimyō Aizu, Matsudairy Katamori. Jako ludzie lojalni wobec bakufu mieli być obrońcami siogunatu Tokugawów.
U schyłku okresu Edo wielu bezpańskich samurajów przybywało do Kioto (ówczesna stolica Japonii), pragnąć przyłączyć się do jednej z licznych grup ruchu sonnō-jōi ("Czcić cesarza, przepędzić barbarzyńców"). Powodowało to zamieszanie, problemy z bezpieczeństwem i okazjonalne walki między rywalizującymi grupami. Rząd postanowił stworzyć z nich oddziały lojalne wobec siogunatu, jednocześnie zapobiegając zamieszkom i wykorzystując ich potencjał. Warunkiem przyjęcia do Rōshigumi było przejście sprawdzianu umiejętności walki w formie serii pojedynków na bambusowe miecze (shinai).
Wśród podwładnych Hachirō Kiyokawy, wyznaczonego na dowódcę "Obrońców Kioto", znalazł się mistrz stylu tennen-rishin, Isami Kondō oraz jego uczniowie: Toshizō Hijikata, Sōji Okita, Inoue Genzaburō, Keisuke Yamanami, Sanosuke Harada oraz Shinpachi Nagakura.