Historia gatunku Pierwsze martwe natury pojawiły się w sztuce starożytnej. W okresie średniowiecza i renesansu często towarzyszyły scenom figuralnych i z reguły miały znaczenie symboliczne. W XV w. w Niderlandach i we Włoszech pojawiły się próby usamodzielnienia martwej natury w miniaturach lub na skrzydłach małych poliptyków. Pierwszą martwą naturę potraktowaną jako samodzielny temat namalował w 1504 Jacopo de’ Barbari. W XVI w. martwe natury tworzyli też Caravaggio, Pieter Aersten i Joachim Beuckelaer. Fantastyczne postacie złożone z kwiatów i owoców tworzył manierysta Giuseppe Arcimboldo. Jako odrębny gatunek rozwinęła się w XVII w., przede wszystkim w malarstwie holenderskim i flamandzkim. Szybko stała się bardzo popularna w całej Europie Zach.:
Holandia: Willem van Aelst, Balthasar van der Ast, Abraham van Beyeren, Hans Bollongier, Ambrosius Bosschaert, Pieter Claesz, Willem Claesz Heda, Jan Davidsz. de Heem, Melchior de Hondecoeter, Jacob van Hulsdonck, Jan van Huysum, Willem Kalf, Abraham Mignon, Jan van Os, Rachel Ruysch, Roelant Savery, Floris van Schooten, Otto Marseus van Schrieck, Jan Jansz Treck, Jan Jansz.