W latach 40. prowadził własne zespoły i często pracował w studiach nagraniowych. Nie zaprzestał jednak grać jako sideman z czołówką jazzu, m.in. z wokalistkami Billie Holiday i Sarą Vaughan, saksofonistami Benem Websterem, Barneyem Bigardem, Eddiem „Lockjaw” Davisem, Illinois Jacquetem, Donem Byasem i Lesterem Youngiem, pianistami Artem Tatumem, Earlem Hinesem, Jamesem P. Johnsonem i Teddym Wilsonem, oraz gitarzystą Eddiem Condonem. Choć przede wszystkim był perkusistą swingowym, bez trudu radził sobie z wczesnym bebopem, nagrywając w 1945 z współtwórcami tego stylu – saksofonistą Charliem Parkerem i trębaczem Dizzym Gillespiem.
W 1949 ze względu na zły stan zdrowia musiał zrezygnować z wyjazdów w trasy koncertowe. Nie przestał jednak grać. W rodzinnym Chicago dostał stały angaż w klubie Jazz, Ltd. W ostatnich latach życia pracował w Nowym Jorku z Condonem i kontrabasistą i bandliderem Johnem Kirbym.
Na początku 1951 zachorował na zapalenie płuc. Niedługo później, bo 25 marca, podczas koncertu wielkanocnego w The Chicago Opera House doznał śmiertelnego zawału serca. Został pochowany na cmentarzu Burr Oak w miejscowości Alsip w stanie Illinois.