Pontiac był jedną z najwybitniejszych postaci indiańskich. Gotowy był poświęcić życie za zachowanie sposobu życia i kultury Indian, walcząc z przeważającymi siłami wroga. W walkach okazał się wybitnym wodzem, potrafiącym pokonać zdyscyplinowane i dobrze uzbrojone oddziały brytyjskie. W 1763 roku został naczelnym przywódcą tzw. powstania Pontiaka (1763-1766), zakończonego porażką sprzymierzonych plemion indiańskich. Na wezwanie wodza Ottawów do walki stawiło się w wojennym obozie nad rzeką Ecorse wiele plemion: Wyandoci, Lenapowie (in. Delawarowie), Saukowie i Lisy, Odżibueje, Shawnee, a nawet dwa plemiona irokeskie Cayuga i Seneca. 7 maja 1763 r. rozpoczęto powstanie atakiem na Detroit, którego jednak nie udało się zdobyć mimo wielotygodniowego oblężenia. Jednak w krótkim czasie zdobyto 9 spośród 12 brytyjskich fortów między zatoką Michigan a Fortem Pitt, którego również nie udało się przejąć. Po sierpniowej porażce sił indiańskich z armią pułkownika Bouqueta powstanie zaczęło upadać. W październiku 1763 r. pokój z Anglikami podpisali Odżibueje, Wyandoci i Pottawatomi, gdy Fort Detroit nadal oblegali już tylko sami Ottawowie Pontiaka.