W późniejszych latach Dźajsalmer nawiązał sojusz z Brytyjską Kompanią Wschodnioindyjską, co umocniło jego status jako księstwa. W 1947 roku, po uzyskaniu niepodległości przez Indie, Dźajsalmer stał się częścią Unii Indii, a fort nadal pozostaje symbolem odwagi mieszkańców regionu.
Architektura Umocnienia fortu składają się z trzech pierścieni murów obronnych Zewnętrzny pierścień, zbudowany z solidnych bloków kamiennych, wzmacnia niestabilne podłoże wzgórza Trikuta. Drugi pierścień otacza fort spiralnie, a trzeci, wewnętrzny, służył jako punkt obrony, z którego obrońcy zrzucali na wrogów wrzącą wodę, olej i masywne bloki kamienne. Fort posiada 99 bastionów, z czego 92 zbudowano w latach 1633–1647 i przeznaczono na platformy artyleryjskie. Do fortu prowadzą cztery bramy Ganesh Pol, Suraj Pol, Bhoot Pol i Hawa Pol, a w jego wnętrzu znajdują się liczne haweli oraz świątynie, pochodzące z XII–XV wieku.
Znaczenie współczesne Fort Dźajsalmer, wpisany na listę Światowego Dziedzictwa UNESCO, jest jednym z niewielu zamieszkanych fortów na świecie. Obecnie mieszka w nim około 4 tysiące osób. Fort jest również popularną atrakcją turystyczną.
Przypisy
Bibliografia
Dźajsalmer Kategoria:Obiekty z listy dziedzictwa UNESCO w Indiach