okazałe dziedzińce na terenie budowli religijnych (np. czy meczetu-katedry La Mezquita) lub starych pałaców należących do lokalnej arystokracji (np. ), dziedzińce konkursowe, czyli wszystkie biorące udział w festiwalu od czasu jego rozpoczęcia w 1921 roku aż do dziś, do których zalicza się dwa podtypy: stare dziedzińce z zachowaną pierwotną architekturą (wybudowane do lat 70. XX wieku) oraz dziedzińce ze współczesną lub odnowioną architekturą o mniejszym stopniu autentyczności. Dziedzińce biorące udział w konkursie są przez cały czas trwania festiwalu otwarte dla zwiedzających, których witają mieszkańcy lub właściciele domów. Turyści podziwiają piękno ogrodów i kunszt ich twórców, a jako symboliczny wkład w utrzymanie święta proszeni są o pozostawienie na wystawionej tacy drobnej zapłaty. Na największych patios tradycyjnie odbywają się wspólne śpiewy, gra na gitarze flamenco, tańczy się popularne tańce (w tym flamenco), organizowane są również przedstawienia oraz koncerty. Część wydarzeń w ramach festiwalu odbywa się również na ulicach i placach w przestrzeni zabytkowego centrum Kordoby.