W okresie II Rzeczypospolitej rozbudowywano koszary. 6 lipca 1935 oddano do użytku ambulans weterynaryjny, a 23 marca 1938 krytą ujeżdżalnię. W 1939 przy koszarach wzniesiono trzy bloki mieszkalne Funduszu Kwaterunku Wojskowego. W 1936 rozebrano zaś nieużytkowaną cerkiew. Zgodnie z planem mobilizacyjnym „W", w koszarach powstać miał Ośrodek Zapasowy Artylerii Konnej nr 1.
Po II wojnie światowej koszary nadal użytkowało Wojsko Polskie. Ich pojemność oceniono na 707 ludzi, 480 koni, 10 samochodów i 10 wozów. Od marca 1946 do stycznia 1947 w głównych koszarach kwaterował 57 pułk artylerii konnej 1 Warszawskiej Dywizji Kawalerii. W latach 1957–1990 mieściły się tu ośrodki szkoleniowe Wojskowej Służby Wewnętrznej.
Inne obiekty W rejonie ulic: Limanowskiego — Piłsudskiego – Traugutta znajdowały się Koszary Piłsudskiego. W skład tego kompleksu wchodziły dwa równoległe, podłużne budynki: koszarowy i stajnia oraz nieduży budynek gospodarczy. Stacjonował w nich 4 szwadron oraz pluton łączności 7 pułku ułanów. Na północno-wschodnim narożu ulic Okrzei i Kościuszki znajdował się magazyn mobilizacyjny pułku i wartownia.