Odnóża środkowej i tylnej pary mają po dwie listewki na zewnętrznych krawędziach goleni.
Ekologia i występowanie Zarówno larwy, jak i postaci dorosłe są przede wszystkim nekrofagami, żyjącymi na padlinie (zwłaszcza podeschniętej), świeżych i starych kościach czy skórach. Przynajmniej u części gatunków osobniki dorosłe znajdywane są jednak także w rozkładających się grzybach, wypływającym ze zranionych drzew soku, gnijącej materii roślinnej (w tym owocach), napływkach popowodziowych czy gniazdach trzmieli. Zimować mogą np. pod korą czy w kretowiskach. Odwiedzają także kwiaty o zapchu padliny, biorąc udział w ich zapylaniu.
Rodzimy zasięg rodzaju obejmuje państwo holarktyczne, przy czym sześć gatunków zamieszkuje palearktyczną, a tylko jeden naturalnie występuje w nearktycznej Ameryce Północnej. Spośród gatunków palearktycznych dwa zostały jednak do Ameryki zawleczone, a O. colon zawleczono nawet do krainy australijskiej. W Polsce stwierdzono trzy gatunki z tego rodzaju (zobacz: łyszczynkowate Polski).
Taksonomia Takson ten wprowadzony został w 1843 roku przez Wilhelma Ferdinanda Erichsona.