Największy rozkwit konwisarstwa polskiego i obcego przypada na XVI i XVII wiek. Głównym dystrybutorem surowca dla konwisarzy był Gdańsk i częściowo także Kraków. Do Gdańska przywożono surowiec cynowy z Anglii, zabronione jednak było sprowadzanie gotowych wyrobów angielskich – proceder taki jednak był częsty pomimo karania go konfiskatą. Stefan Batory zaostrzył przepisy o próbie cyny w 1576 roku i nakazał wszystkim konwisarzom odbijanie własnej cechy na wyrobach.
Upadek konwisarstwa postępował w różnych regionach od XVIII do XIX wieku.
W dwudziestoleciu międzywojennym działały jeszcze warsztaty odlewnicze we Wrocławiu i Świdnicy. W 2. połowie XX wieku Leszek Krzyszowski tworzył medale z cyny. Jedyny w Polsce zakład odzysku cyny współcześnie prowadzi firma Fenix Metals w Tarnobrzegu.
Wyroby cynowe prezentowało m.in. na stałej wystawie Muzeum Narodowe w Gdańsku w latach 90. XX wieku, Muzeum Dawnego Kupiectwa w Świdnicy eksponuje je w Dziale Historii Świdnicy, Muzeum Archidiecezji Łódzkiej.
Ośrodki konwisarskie